شهید مرحمت بالازاده

تاریخ تولد: 18 خرداد ۱۳۴۹

محل تولد: گرمی

تاریخ شهادت: ۲۱ اسفند ۱۳۶۳

زندگینامه

شهید مرحمت بالازاده، هجدهم خردادماه ۱۳۴۹، در شهرســتان گرمی دیده به جهان گشــود. پدرش حضرتقلی، کارگر بود و مادرش ختایی نام داشــت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به‌عنوان بسیجی در جبهه (دفاع مقدس) حضور یافت. بیســت‌ویکم اســفندماه ۱۳۶۳، با ســمت تیربارچی در منطقه جزیــره مجنون عراق بر اثر اصابت ترکش راکت به ســر و گردن، شهید شــد. مزار وی درگلزار شهدای بهشت فاطمه (س) شهر اردبیل واقع است.

یکی از شهدایی که به لحاظ پایین بودن سن اما بلند همتی، شهره عام و خاص شد، شهید "مرحمت بالازاده" از اهالی روستای "چای گرمی" شهرستان انگوت استان اردبیل بود؛ این دانش آموز افتخارآفرین در هفدهم خردادماه ۱۳۴۹، در روستای "چای گرمی" شهرستان انگوت استان اردبیل در یک خانواده مذهبی دیده به جهان گشود و پدرش حضرتقلی و مادرش ختائی عظیمی نام داشت.

مرحمت که از خردسالی به آموزه های دینی و اسلامی علاقه داشته است، بعد از آغاز جنگ تحمیلی اشتیاق حضور در جبهه های نبرد را داشته که ماجرای اذن گرفتن وی از مقام معظم رهبری (رئیس جمهور وقت) برای عزیمت به جبهه های نور علیه ظلمت، بسیار جالب، شنیدنی و عبرت آموز است.

یعنی در شهر انگوت نوجوانی به نام بالازاده بود و در زمان جنگ تحمیلی با وجود اینکه حدود ۱۳ ساله بود، شوق رفتن به جبهه ها را داشت اما به خاطر کم سن و سال بودن، با حضور وی در صحنه نبرد ممانعت می کردند و در نهایت، این نوجوان غیور خود را با زحمت به محضر آیت الله خامنه ای (رئیس جمهور وقت) می رساند و می گوید: حضرت قاسم ۱۳ ساله بوده اما امام حسین (ع) به او اجازه جنگ داده است؛ من نیز ۱۳ سال دارم اما فرماندهان سپاه اردبیل به من اجازه نمی دهند به جبهه بروم؛ تقاضا می کنم یا از این به بعد روضه و احوالات حضرت قاسم را در عزاداری ها نخوانند و بازگو نکنند یا دستور بدهید اجازه بدهند من نیز به جبهه اعزام شوم؛ در نهایت مرحمت رضایت آیت الله خامنه ای را جلب می کند و به سفارش ایشان، فرماندهان سپاه نیز اجازه می دهند تا مرحمت به نبرد اعزام شود و این رزمنده مخلص بعد از مدت ها جانفشانی، در ۲۱ اسفند ۱۳۶۳ در عملیات بدر در جزایر جنوب به درجه رفیع شهادت نایل می آید.

وصیت‌نامه

جمعی لشکر 31 عاشوراگردان حضرت علی‌اکبر (علیه‌السلام)
به نام خداوند بخشنده مهربان
از این‌جا وصیت‌نامه‌ام را شروع می‌کنم. با سلام بیکران به پیشگاه منجی عالم بشریت، حضرت مهدی (عج) و با سلام بیکران به رهبر مستضعفان، ابراهیم زمان، خمینی بت‌شکن و با سلام بیکران به مردم ایثارگر و شهیدپرور ایران، که هم‌چون امام حسین (علیه‌السلام) و لیلا، پسرشان را به دین اسلام قربانی می‌دهند.
آری ای ملت غیور و شهیدپرور ایران؛ درود بر شما. بر شما که همیشه در مقابل کفر ایستاده‌اید و می‌ایستید تا آخرین قطره‌ی خونتان.
درود بر شما ای ملت ایران، ای مشعل‌داران راه جاوید امام حسین (علیه‌السلام)، از شما می‌خواهم تا آخرین قطره‌ی خونتان، از این انقلاب و از رهبر این انقلاب خوب محافظت کنید، تا که این انقلاب اسلامی را به نحو احسن، به منجی عالم بشریت تحویل بدهید.
و ای پدر و مادر عزیزم؛ اگر این پسرتان در راه اسلام به شهادت برسد، افتخار کنید که شما هم از خانواده‌ی شهدا برشمرده می‌شوید. ای پدر و مادر عزیزم، از شما تقاضایی دارم؛ اگر من شهید بشوم، گریه نکنید اگر خواستید گریه بکنید، به مظلومیت شهدای کربلا و شهدای کربلای ایران گریه بکنید، تا چشم منافقان کور بشود و بفهمند که ما برای چه می‌جنگیم. حالا معلوم است که راه، تنها یک راه است که آن راه هم، راه اسلام و قرآن است. و آخر این که، وصیت می‌کنم راه شهیدان را ادامه بدهید و اسلحه‌شان را نگذارید بر زمین بماند.
مادر و پدرم، من می‌دانم لیاقت شهادت را ندارم، ولی اگر خداوند بخواهد که شهید بشوم، مرا حلال کنید و من هم شهادت را جز سعادت نمی‌دانم. یعنی هر کس که شهید می‌شود، خوش به حالش؛ چرا که با شهدا همنشین می‌شود. از تمام همسایه‌ها و از هم روستایی‌هایمان می‌خواهم که اگر از من سخن بدی شنیده‌اید و یا کارهای بدی دیده‌اید، حلال بکنید. و از برادرانم می‌خواهم که نگذارند سلاح من بر زمین بماند و از خواهرانم می‌خواهم با حجاب شان، با دشمنان جنگ کنند. خدایا تو را قسم می‌دهم که اگر گناهانم را نبخشی، مرا از این دنیا به آن دنیا نبر.
خدایا؛ خدایا تو را قسم می‌دهم به من توفیق سربازی امام زمان (عج) و نائب بر حق او خمینی بت‌شکن را عطا کنی، تا در راه آن‌ها، اگر هزاران جان داشته باشم، یک‌جا قربانی بدهم.
کربلا، کربلا، یا فتح یا شهادت    جنگ جنگ تا پیروزی